Saturday, June 12, 2010

Life's what you make it

For exactly 12 years I have had diabetes type 1. I remember the day of my diagnosis as if it were yesterday. For months I had not been feeling well. In November 2001, the fatigue and the frequent bathroom visits kept me out of my sleep. There were several doctor's visits and I had my blood work checked on as many occasions. He couldn't tell me though, what the problem was. In fact, he said, it was imaginary. Go figure..

Some weeks ago, I was going through some paperwork and I found a diary of 2001. That's where I wrote down how I felt and how poor my condition was. The results of my blood work were written down as well. Reading it again after having had 8 years of diabetes, it opened my eyes. My blood sugars were way too high all along. How come nobody ever mentioned that? How come my GP kept telling me there was nothing wrong with me? At the time, I had no idea what those numbers meant. I know better now. He should've known better then..

I have accepted my diabetes. It's become a part of me. I admit, it's a nuisance but I can live with it. My insulin pump is a big help to me. On the other hand, being on a sugarcoated rollercoaster day and night is not pleasant at all. Trust me, you feel like crap when lows and highs jump in an out of your body. It wasn't any different in London.. I've had several lows in their 20's but I also drank litres of diet coke to calm down the 400+ hypers. I hate those high numbers even more than the lower ones. It's no fun to slow the group down, because the high numbers make you stroll. The cramps in my calves, the constant thirst, the blurry sight and the overall uncomfortable feeling kill you. But you go on. You don't want to ruin the fun. So you give yourself an extra insulin shot, to make the numbers go down again. The speed at which that happens, makes you feel even weirder. And then there are the lows.. You start to shiver. Sometimes it's even hard to hold your meter to test your blood sugar level. And then your friends surround you to give you a hand. They open your box of orange juice for you, they find you a place to sit down, they help you think straight and force you to keep seated until you're feeling better. Even if all you want to do, is act normal and not be a nuisance to anyone. It's moving to have people around you that care. People that take care of you when you're no longer able to trust your own instincts..

Even the musical made my sugars drop. Because that's what emotions do to me. I lived that story and the songs were so touching, that my sugar level rushed down. A pathetic 22 ruined the game and made me leave the theatre for a while. I didn't want to miss the show, but there's not much else I could've done. I felt like passing out and the heat struck me. What a relief there was a nurse in the lobby. He ran over to me, brought me a chair and sat me down. He could tell I was not doing well and I mumbled I had a diabetic low. He stayed with me until the sugar intake did its job. Perhaps my skin tone looked a little like the Phantoms?

4 comments:

Babs said...

Hey Cathy,

Af en toe lees ik even mee maar na dit bericht wou ik toch even reageren.Pff als ik dit alles lees denk ik aan wat mijn meisje dagelijks doormaakt,wat haar te wachten staat?De dokters zeggen ook steeds dat we het goed doen,met een hba1c van 8..terwijl de streefwaarde 6 is.Als volwassene is het blijkbaar toch ook iets dat je leven een stuk overneemt,beheerst.Ik kreeg het warm en koud toen ik je post las,ik hoop dat je voldoende positieve vibes bezit om sterker te zijn dan deze ziekte.DUCK FIABETES...

Bittersweet said...

Hey Babs,
op zich kan je je wel stellen in hypo's en hypers. Voor mij zijn het vooral de schommelingen van 400 naar 20 en terug die het zo lastig maken. Als ik hoor dat het mogelijk is om max. 30 punten verschil te hebben tussen de laagste en de hoogste dagwaarde, dan mogen ze mij dat eens komen uitleggen. Ik teken meteen..
Als ouder van een diabeetje is het minstens zo lastig denk ik dan. Je zou het zo van je kind willen overnemen, als dat even kon. Jullie kunnen alleen maar richtlijnen geven, bijsturen, steunen en aanhoren. Maar dat is ozo belangrijk, of je nu 12 of 38 bent..

Upje said...

Ik begrijp perfect wat je bedoelt, meisje. Vrijdagnacht wakker geworden met Lo, echt niet extreem veel gegeten en voor het ontbijt met 495 opgestaan. Maar mijn zus trouwde en ik moest in haar mis zingen, dus dat kwam wel efjes niet goed uit. Dus insuline, liters water (en dan maar hopen dat je overal een wc gaat vinden), om het uur prikken en bijspuiten, en uiteraard - wat had je gedacht - vermoedelijk al tijdens maar officieel net na de mis een hypo. Hoera. En dan in de middag wéér 300-400. Verschrikkelijk.

Gelukkig is dit lang niet alle dagen zo, en ik hoop uit de grond van mijn hart dat dat voor jou ook zo is. Maar in alle eerlijkheid mik ik in de verste verten niet op verschillen van 30, maar ik ben al lang dolblij als ik erin slaag een hele dag onder de 150 of bij uitbreiding onder de 200 te blijven ...

Ik duim alvast dat je je snel weer wat beter voelt, en dat dit ook voor jou niet te vaak voorvalt!!!

Dikke, dikke, dikke knuffel,
x

Bittersweet said...

Hey Upje, je herkent dit gevoel inderdaad ook, omdat je het ook meemaakt hè. Niet alle mensen met diabetes kennen dit fenomeen. Sommigen staan zelfs prima geregeld en hebben zelden schommelingen. Waarschijnlijk zijn dat eerder type 2 diabeten. Ik vind die schommelingen echt het rotste aan heel het diabetesgedoe.
Ik hoop dat mijn insulineschema nog eens goed bekeken wordt in het ziekenhuis en dat daar goede zaken uitkomen. Er zijn geen twee dagen gelijk natuurlijk. Veel hangt ook af van de voeding (in combinatie met de vertraagde maaglediging is dit echt tricky). Door die constante schommelingen ben ik ook helemaal op. En die vermoeidheid begint gewoon de bovenhand te nemen nu..

Succes jij, met je nieuwe start. Ik ben superblij voor je dat het eindelijk gaat gebeuren! xx